Dunes of Sand

Αγαπητέ μου αναγνώστη

Θα ξέρεις εδώ και χρόνια την αγάπη μου για τους iamamiwhoami, το μουσικό project της Jonna Lee που ξεκίνησε σαν μυστήριο κατά τα τέλη το 2009 με τα viral videos στο youtube, τους γρίφους κλπ  που με είχαν αφήσει ξάγρυπνο ουκ ολίγες νύχτες και μου έφαγαν άπειρες ώρες τότε μαζί με έναν φίλο να ανακαλύψουμε τί ακριβώς συμβαίνει και ποια είναι η ταυτότητα της τραγουδίστριας (οι πρώτες φήμες ήθελαν την Christina Aguilera να κρύβεται πίσω από όλο αυτό, μάλιστα μια σειρά από συμπτώσεις είχαν πείσει και τους πιο δύσπιστους ότι ήταν αυτή, που να σου πω την αλήθεια μακάρι να ήταν διότι έκτοτε η καριέρα της αγνοείται).

Στιγμιότυπο 2018-06-01, 10.32.27 μμ.png

Φυσικά η αποκάλυψη δεν άργησε να έρθει, η ίδια με την ομάδα της κυκλοφόρησαν 3 albums (με οπτικοποιημένα όλα τα κομμάτια, άθλος αν με ρωτάς), έκαναν και δύο live και κάπου εκεί νομίζω ότι ολίγον βαρέθηκαν ή ένιωσαν ότι το όλο project εξαντλήθηκε (κατά τη γνώμη μου πιθανώς και να είχε εξαντληθεί, όχι βέβαια ότι στερούνταν έμπνευσης, τα περισσότερα κομμάτια τους ήταν αριστουργηματικά και η αισθητική των clips καταπληκτική). Πρόσφατα λοιπόν η Jonna Lee μας επανασυστήθηκε… τρίτη φορά ως ionnalee, έβαλε και τις μάσκες από τους wintercroft στα video clip της (τις οποίες και αγαπώ και τελευταία θα τις δεις παντού, ακόμα και εγώ έχω) και έκανε καινούργιο album.

Στιγμιότυπο 2018-06-01, 10.30.32 μμ.png

Η αλήθεια είναι ότι δεν την έχω ακολουθήσει ιδιαίτερα στο νέο της καλλιτεχνικό βήμα (είχε έρθει και πέρυσι το καλοκαίρι στην Ελλάδα μαζί με τους Royksöpp κάνοντας τα φωνητικά στα κομμάτια τους live) αλλά η αλήθεια είναι ότι το τελευταίο της single με τίτλο Dunes of Sand σε συνεργασία με τον Jamie Irrepressible (που επίσης έχει συνεργαστεί με τους Royksöpp κάνοντας φωνητικά στο τελευταίο τους album) είναι πραγματικά καταπληκτικό. Φυσικά και συνοδεύεται από ολόκληρο video clip, μάλιστα αυτή τη φορά κυκλοφόρησε όλα τα κλιπ μαζί με μορφή ταινίας (και όχι ένα ένα όπως την περίοδο των iamamiwhoami) και πριν αρχίσεις να λες περί Beyonce, να σου πω ότι αυτή τα έκανε αυτά πολύ πριν απο την Queen Bee, thank you very much. Πατάς play – Άκου και νίωσε.

 

PS. I might be back for good.

The Lonely Symphony story

Αγαπητέ μου αναγνώστη

Βρισκόμαστε στο 1994 και η Eurovision τότε δεν έχει καμία σχέση με αυτό που είναι σήμερα. Είναι πολύ δημοφιλής στην Ευρώπη (αλλά ελάχιστα δημιφιλής στην Ελλάδα), γίνεται κυρίως σε αίθουσες συναυλιών και θέατρα και όχι σε στάδια όπως τώρα, ενώ πρόκειται για ένα black tie event, που όλοι είναι καθιστοί και με σμόκινγκ και τουαλέτες, οι σημαίες είναι ελάχιστες, υπάρχει ορχήστρα που παίζει ζωντανά τη μουσική, ψηφίζουν μόνο επιτροπές (που φαίνετα να ψηφίζουν πολύ συντηρητικά, μιας και συμπαθούν περισσότερο τις μπαλάντες από τα ρυθμικά κομμάτια) ενώ οι σκηνικές παρουσίες περιορίζονται σε ελάχιστα χορευτικά και κάποιες μικρές αλλαγές στο φωτισμό.

cd78e17bf3014cfdb2496dea31c3d5fb.png

Εκείνη τη χρονιά ο διαγωνισμός γίνεται στην Ιρλανδία για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, μετά την απανωτή νίκη της χώρας εντός έδρας το 1993 – θα ακολουθούσε και τρίτη νίκη, που θα γραφτεί σαν ρεκόρ σερί νικών, ακατάριπτο ακόμα και σήμερα – η οποία θα πίεζε ασφυκτικά τα οικονομικά του Ιρλανδικού κρατικού φορέα ραδιοτηλεόρασης, που καλούνταν να διοργανώσει για τρίτη συνεχόμενη χρονιά τον διαγωνισμό, κάτι που τελικά θα κατάφερνε με πείσμα, παρά την προσφορά του BBC για συνδιοργάνωση του διαγωνισμού στο Belfast της Βόρειας Ιρλανδίας.

Το BBC ως υπεύθυνο για τις συμμετοχές του Ηνωμένου Βασιλείου, είχε να επιδείξει ήδη ήδη 4 νίκες στον διαγωνισμό και ένα καταπληκτικό σερί καλών θέσεων.Τις δύο προηγούμενες χρονιές είχε καταλάβει τη δεύτερη θέση και η επιθυμία του BBC να κερδίσει το διαγωνισμό ήταν φανερή από την ποιότητα των κομματιών που έστελνε κάθε χρόνο – κάτι που τελικά θα κατάφερνε 3 χρόνια αργότερα, πάλι στην Ιρλανδία, με το Love Shine a Light. Θεωρώ μάλιστα ότι από το 1994 έως το 1998 το Ηνωμένο Βασίλειο έστειλε πραγματικά διαμάντια στο διαγωνισμό: πειραματίστηκε με ραπ το 1995, έστειλε το απόλυτο χιτ το 1996 Just A Little Bit που σάρωσε εμπορικά, πήγε νούμερο ένα στο UK singles chart, νούμερο 12 στο Billboard Hot 100 (!) και έφτασε να είναι υποψήφιο για Grammy (!!!), – το μοναδικό κομμάτι από Eurovision μαζί με το Volare που έφτασαν στα συγκεκριμένα βραβεία – κέρδισαν το 1997 και έστειλαν το καταπληκτικό Where Are You να τους εκπροσωπήσει εντός έδρας το 1998, που έχασε στο νήμα από τον… οδοστρωτήρα που άκουγε στο όνομα Dana International.

Τo 1994 λοιπόν η συμμετοχή της Μεγάλης Βρετανίας έχει πάει από το BBC με απευθείας ανάθεση στην Frances Ruffelle – κάτι που είχε επιλέξει να κάνει και τις δύο προηγούμενες χρονιές, επιλέγοντας με απευθείας ανάθεση τον τραγουδιστή και οργανώνοντας εθνικό τελικό για την επιλογή του τραγουδιού με televoting . Η Frances είναι 30 ετών εκείνη τη χρονιά και έχει να επιδείξει μια λαμπρή καριέρα στο μουσικό θέατρο και ένα βραβείο Tony παρακαλώ για τον ρόλο της ως Éponine στο Les Miserables, παράσταση στην οποία πρωταγωνιστούσε στο West End αλλά και στο Broadway. Έμπειρη σκηνικά, στον εθνικό τελικό του BBC θα ερμηνεύσει 8 κομμάτια, από τα οποία αμέσως θα ξεχωρίσει το Lonely Symphony (We Will Be Free), μια σύνθεση των George De Angelis και Mark Dean, το οποίο θα κερδίσει με σχετική άνεση.

frances-ruffelle-lonely-symphony-we-will-be-free-extended-version-virgin-cs.jpg

Ο George De Angelis το 1994 ήδη μετρά χρόνια στη μουσική βιομηχανία, μιας και έχει δουλέψει σαν μουσικός σε album των Kylie Minogue, Rick Astley, Jason Donovan, – σε παραγωγή των θρυλικών απόλυτων hitmaker της εποχής Stock, Aitken & Waterman – αλλά και με τους Bananarama, Donna Summer και άλλους. Αργότερα μάλιστα θα συνεργαζόταν και με τη δική μας… Άννα Βίσση!

Το κομμάτι δεν έχει γραφτεί για τη Eurovision (κάτι που πάντα θεωρούσα θερικό για ένα τραγούδι) και χρειάζεται να μειωθεί η διάρκειά του, μιας και από 4 λεπτά και κάτι θα πρέπει να περιοριστεί στα 3 λεπτά που είναι και η μέγιστη διάρκεια ενός τραγουδιού για συμμετοχή στο διαγωνισμό. Αν και στα στοιχήματα της χρονιάς παίζεται δεύτερο, η Frances φαίνεται να είναι λίγο… εκτός κλίματος διαγωνισμού: οι κινήσεις και ο χορός της τη βραδιά του εθνικού τελικού… ξενίζουν, ενώ στο επίσημο video clip του κομματιού χορεύει σηκώνοντας τη φούστα της για να αποκαλύψει το… κιλοτάκι της με τη σημαία της Μεγάλης Βρετανίας (στο 3:52 η επίμαχη σκηνή).

Τα πράγματα «μαζεύονται» αρκετά στην ζωντανή της εμφάνιση τη βραδιά του τελικού του διαγωνισμού. Η Frances φοράει φόρεμα της Helen Storey – ανερχόμενη σχεδιάστρια μόδας της εποχής, που πλέον είναι καθηγήτρια μόδας στη Σχολή Καλών του Τεχνών του Λονδίνου – και ένα στεφάνι κόσμημα, ειδικά φτιαγμένο για την ίδια. Η εμφάνιση φαίνεται να μην πείθει τις επιτροπές και η τελική κατάταξη την φέρνει στην δέκατη θέση, που θεωρείται άκρως απογοητευτική, δεδομένου των συνεχών υψηλών πλασαρισμάτων επί σειρά ετών του Ηνωμένου Βασιλείου.

Κατά τη γνώμη μου η συγκεκριμένη συμμετοχή του Ηνωμένου Βασιλείου είναι η πλέον αδικημένη και αποτελεί μία από τις καλύτερές του – αν οχι η καλύτερη. Υπέροχη μουσική, στίχοι σχεδόν ποιητικοί, πολύ καλή παραγωγή, δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι το συγκεκριμένο κομμάτι θα μπορούσε να σταθεί άνετα ακόμα και σήμερα.

H Frances Rufelle αν και συνέχισε την καριέρα της κυρίως στο θέατρο και στην τηλεόραση, δεν κατάφερε να κάνει κάποια σημαντική μουσική επιτυχία έκτοτε, αν και συνέχισε να κυκλοφορεί κάποια album, ως τις μέρες μας. Για τα καθ’ ημάς να αναφέρουμε ότι έχει έρθει αρκετές φορές στην Ελλάδα, έχει εμφανιστεί με τον Μάριο Γραγκουλη, ενώ την έχουμε δει μαζί του μέχρι και στο… Στην Υγειά Μας Βρε Παιδιά!

 

Did you miss me (at all)?

(και δυο φωτογραφίες πριν πουμε οτιδήποτε άλλο, για το καλό, σαν τον παλιό καλό καιρό)

TWINS-11_0051.jpg

TWINS-11_0044.jpg

Αγαπητέ αναγνώστη, λίγο πριν φύγει η χρονιά είπα να εμφανιστώ και να την αποχαιρετίσουμε μαζί, με ολίγη memorabilia από τις παλιές καλές εποχές, που δεν είχαμε ιδέα τί είναι χρέος, eurogroup και μνημόνια και περνούσαμε ανέμελα τα απογεύματά μας χαζεύοντας αγόρια και προγραμματίζοντας αγορές και βόλτες.

Του χρόνου το ιστολόγιο κλείνει 10 χρόνια (wow που θα έλεγε και ο Γιάνης με ένα νι και τα πουκάμισα έξω) και ελπίζω αφενώς να ξαναβρώ το χρόνο και την όρεξη να ασχοληθώ ολίγον παραπάνω μαζί του, αφετέρου επιτέλους να ξεκολήσουμε από την καταστροφή των τελευταίων χρόνων και να πάρουμε λίγο μπροστά, διότι διαφορετικά μας βλέπω να μεταναστεύουμε σε λιμάνια ξένα.

Τα φιλιά μου σε όλους και μη ξεχνάτε να χαίρεστε την κάθε στιγμή – ολίγον Κοελικό το τελευταίο, αλλα για κάποιο περίεργο λόγο είναι το συμπέρασμα που συνοψίζει την εμπειρία μου των τελευταίων χρόνων. See you soon!

 

Ssion Rocks

Δες εδώ αγαπητέ αναγνώστη έναν Νεοϋορκέζο μουσικό – τραγουδιστη , τον λένε Ssion, είχε έρθει και στην Ελλάδα τον Ιούνιο για live, ο οποίος:

Α. Κάνει τα gayest music videos στο γαλαξία

Β. Κάνει πολύ πολύ καλή χορευτική μουσική

Απόλαυσέ τον στο Luvvbazar (ειρωνικό περί του… ψαρέματος στα gay μαγαζιά) αλλά και στο Earthquake (χώρισα και το κλαίω αλλά με στυλ)