Η χρονιά τελείωσε και ήρθε η ώρα να κάνω τη λίστα μου με τα καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς που πέρασε. Όπως το 2007 (που το έκανα μόνος μου) και το 2008 (που το έκανα σε συντονισμό με άλλους 55 – thanks to AllGone) έτσι και φέτος 20 συνολικά άλμπουμ να μπουν στη φετινή μου λίστα με τα καλύτερα της χρονιάς.

Φέτος εκτός από τα 20 καλύτερα της χρονιάς, θα αναδειχθούν και τα 20 καλύτερα της δεκαετίας και να σου πω την αλήθεια εκεί πρέπει να το ψάξω λίγο. Όχι τόσο για την πεντάδα – αυτή υπάρχει στο μυαλό μου εδώ και καιρο – αλλά για τις υπόλοιπες θέσεις και επειδή δεν θέλω να ξεχάσω κάποιο άλμπουμ που αξίζει να είναι σε αυτή τη λίστα.

Για να σου δώσω να καταλάβεις τι γίνεται θα σου πω ότι φέτος 72 bloggers ψηφίζουμε από την 1η Δεκεμβρίου το Νο.20 αγαπημένο album μας για το 2009 και το Νο.20 album μας για όλη τη δεκαετία των 00’s. Στις 2 Δεκεμβρίου το Νο.19 για τη χρονιά και το Νο.19 για την δεκαετία και ούτω καθ’ εξής μέχρι τις 20 Δεκεμβρίου που ψηφίζουμε τα Νο.1 μας. Στις 21 Δεκεμβρίου θα έχουμε τα τελικά αποτελέσματα που θα ανακοινωθούν από τον AllGone.

Η πλάκα είναι βέβαια ότι πέρσι καθόλου δεν συμφωνούσα με τα τελικά αποτελέσματα αλλά τελικά εκεί είναι όλο το fan, φαντάσου πόσο βαρετό θα ήταν να αρέσουν σε όλους τα ίδια πράγματα.

Η δεύτερη πλάκα είναι ότι πάρα μα πάρα πολλά αριστουργήματα που θα ήθελα να βάλω στη λίστα με τα καλύτερα της δεκαετίας κυκλοφόρησαν το… 1998 ή το 1999! Από πού να αρχίσω και πού να τελειώσω; Πάρε να έχεις παραδείγματα:

Moby – Play

Απλά αριστούργημα. Guess what κυκλοφόρησε 17 Μαΐου του 1999.

Melanie C – Northern Star

Σε παραγωγή Rick Rubin, William Orbit και Craig Armstrong. Μην τολμήσω να ακούσω βλακείες περί ήχου Spice Girls γιατί καμία σχέση.

Air – Moon Safari

Το άλμπουμ που έκαναν τους πάντες να τους αποθεώσουν. Η επιτομή της lounge μουσικής.

Madonna – Ray Of Light

Κουβέντα δε θα πω. Ο Craig Armstrong και ο William Orbit τα σπάνε.

Kylie Minogue – Impossible Princess

Βουτιά στο trip hop. Το καλύτερό της άλμπουμ είναι δυστυχώς και το πιο αποτυχημένο της.

Garbage – Version 2.0

Τί να λέμε τώρα. Άλμπουμ σταθμός. Κομματάρες.

Όλα αυτά μου ήρθαν στο μυαλό χωρίς ψάξιμο. Φαντάσου να καθόμουν να σκεφτώ και παραπάνω.

Πάντως κάτι μου λέει ότι κανένα άλμπουμ που κυκλοφόρησε το 2009 ή το 2008 δεν θα μπει στη λίστα μου με τα αγαπημένα της δεκαετίας…

Κάτι τέτοιες ώρες συνειδητοποιείς ότι πρέπει να διατηρείς άριστες σχέσεις με τη γειτονιά σου.

…σύμφωνα με το DNA Magazine o Bryan Thomas. I totally agree.

1. Διαλέγεις ψαγμένη μουσική – και καλά. Βλέπε διασκευές Beatles και Nirvana και πολύ Clint Mansell.

2. Κρατάς για τον εαυτό σου τον πρωταγωνιστικό ρόλο – απαραίτητη προυπόθεση να εμφανιστείς γυμνός στο ντους τουλάχιστον 7 φορές ως το τέλος της σειράς, να κλάψεις άλλες τόσες και φυσικά να παίζεις μονίμως τον Τζίμι των 10 Μικρών Μήτσων.

3. Βάζεις τους πρωταγωνιστές να έχουν οικονομικά / οικογενειακά προβλήματα – οπωσδήποτε όμως μένουν σε μονοκατοικία στη Φιλοθέη / Βουλιαγμένη / Βούλα / Κηφισιά.

4. Ζητάς πολλά εξωτερικά γυρίσματα.

5. Γεμίζεις με split καρέ και παράλληλες σεκάνς το μισό κάθε επεισοδίου.

6. Ταξιδεύεις στο εξωτερικό, όπου ο ήρωάς σου – όπως και κάθε καθημερινός άνθρωπος – πετάγεται για να “ξεσκάσει”.

7. Κάνεις γυρίσματα στο παλιό Dragoste.

8. Κάνεις έρωτα με την πρωταγωνίστρια – απαραίτητα στο όρθιο.

9. Βάζεις έναν β’ αντρικό να κινδυνέψει να πεθάνει.

10. Στους τίτλους τέλους ευχαριστείς τον Δήμο Π. Ψυχικού.

Μα καλά τί έχουνε πάθει σε αυτά τα talent shows και αποκλείουν όλα τα ταλέντα και προκρίνουν όλους τους γελοίους; Τον απέκλεισαν τον Ethan από το αγγλικό X Factor. Θάνατος στην Cheryl και ελπίζω το σόλο album που κυκλοφορεί σε μία εβδομάδα να πατώσει.

Αυτή η γελοία που είναι μαζί με την Cheryl Cole ποιά είναι; Ο Will Young;

Η δικαιολογία που τον έκοψε ήταν ότι ήταν τόσο ωραίος που θα κέρδιζε μόνο λόγω ομορφιάς και όχι λόγω φωνής. Απλά έλεος.

Δες την τελική της απόφαση παρακάτω.

Ας προσπεράσω το γεγονός ότι στο αγγλικό X Factor στο Judges House πάνε σε μέρη όπως το Μαρόκο, την Ιταλία, το Ντουμπάι και το Λος Άντζελες, ενώ εδώ πάνε ως τα Κιούρκα, την Κινέτα, τα Λιόσια  και το Ζεφύρι.

Meanwhile οι αδερφές Minogue έκοψαν και τη Δέσποινα Πιλαβάκη – κυπραία – , αλλά οκ, φάλτσαρε.

Για να έρθω και στα δικά μας ελπίζω φέτος να περάσουν στα live την Νίνη…

…γιατί την Μαρία την έκοψαν και φέτος. Η Γκαγκά – κη.

Υπάρχει και μια ελληνογερμανίδα στο group άνω των 25 που ήταν και πέρυσι και είναι καταπληκτική και επίσης ελπίζω να την περάσουν.

Δες τί ωραία μοντέλα που έχει στη διαφήμιση για τα 5 νέα του αρώματα ο οίκος D&G…

This is Tyson (Le Bateleur)…

And this is his clip…

This is Noah (L’Amoureaux)…

And this is his clip…

And this is Fernando – with Eva (La Roue de la Fortune)…

And this is their clip…

Τα άλλα δύο αρώματα της σειράς τα διαφημίζουν η Naomi και η Linda – ναι οι γνωστές – και αν έχω καταλάβει καλά από τα 5 αρώματα τα 2 ειναι ανδρικά, τα 2 είναι γυναικεία και το ένα unisex. Μα έλα τώρα, ανδρικά και γυναικεία αυτά είναι ξεπερασμένα…

Δεν τα έχω μυρίσει αλλά στο διαδίκτυο έχω διαβάσει τα χειρότερα.

…η βριτνευ έβγαλε καινούργιο τραγούδι…

Θα βγάλει Greatest Hits Album (πάλι).

Sorry Cyan αλλά είναι αδύνατον να αντισταθώ και να μην το βάλω και εγώ… Τον λένε Ethan Boroian, εμφανίστηκε στο αγγλικό X-Factor και μας πήρε τα μυαλα…

Παντρεύομαι.

Πάρε και φωτογραφίες του να έχεις.

Έφυγε στα 57 του από καρκίνο.

From the small of my back and the arch of my feet
Lately I’ve been noticin’ the beautiful me
I’m all in my skin and I’m not gonna wait
I’m into myself in the most precious way

Τελικά το φετινό US Open έχει πολλά ωραία στιγμιότυπα να μας χαρίσει. Όχι μόνο όσον αφορά το αγωνιστικό μέρος αλλά και τη συμπεριφορά των αθλητών. Πάρε για παράδειγμα την σιχαμένη Serena Williams και όσα έκανε σήμερα στον ημιτελικό.

Το πόσο σιχαίνομαι τη Serena και την αδερφή της την Venus δεν μπορώ ούτε καν να στο περιγράψω. Είναι φακλάνες, αντιπαθέστατες και ξιπασμένες, άσε που το παίζουν και γκομενάρες – θα ξεράσω.

Ο αγώνας ήταν ενάντια της αγαπημένης μου Kim Clijsters, η οποία είχε αποσυρθεί πριν ένα χρόνο, το μετάνιωσε και επέστρεψε στην ενεργό δράση. Η Kim χρειαζόταν μόλις δύο πόντους για να κερδίσει τον αγώνα (ήταν μπροστά με 5-6 games και 15/30) και η Serena που έκανε σερβις έκανε foot fault, με αποτέλεσμα η Kim να έχει διπλό match point. Τότε η φακλάνα η Serena κατευθύνθηκε προς την επόπτη γραμμής – μια συμπαθέστατη 50άρα κοντούλα κινεζούλα – και της είπε “I’m gonna kill you for that”. Φυσικά η επόπτης το ανέφερε στην διαιτητή, που κάλεσε αμέσως τον υπεύθυνο του αγώνα, ο οποίος χρέωσε penalty point στη Serena και αυτομάτως έχασε τον αγώνα. Η ίδια ντυμένη με αυτό το καλόγουστο μαύρο μωβ φόρεμα, που μου θυμίζει τους φιόγκους που κρεμούσε ο παπάς της ενορίας μου στους πολυελαίους τη Μεγάλη Εβδομάδα, αμέσως άρχισε να λέει ότι ποτέ δεν είπε έτσι κλπ. Βλάχα, αμόρφωτη και ψεύτρα. Ξερνάω.

Πολύ το χάρηκα που έχασε και μάλιστα με αυτό τον τρόπο η απαίσια η Serena. Meanwhile στον άλλο ημιτελικό έπαιξαν κάτι άκυρες τελείως, νέο αίμα, μια βελγίδα και μια δανέζα που τελευταία έχει ανέβει πολύ στη παγκόσμια κατάταξη.

Αν αναρωτιέσαι για τη Δανιηλίδου να σε ενημερώσω ότ μετά από έναν περσινό τραυματισμό σέρνεται σε κάτι περιφεριακά τουρνουά ανά τον κόσμο – και δεν βλέπω φως για επάνοδο στο υψηλό επίπεδο που μας είχε συνηθήσει – για την ιστορία δεν έχει νικήσει ποτέ ούτε τη Serena ούτε τη Venus.

Δεν ξέρω αν έχω αναφέρει ποτέ την αδυναμία που τρέφω για το τένις – όλα αυτά σε μια Ελλάδα που τα αθλητικά νέα εξαντλούνται στη ρήξη χιαστών του Καραγκούνη και τα μεταγραφικά σχέδια του ΠΑΣ Γιάννενα. Γι αυτό δε θα σε κατηγορήσω που δεν ξέρεις ότι αυτές τις μέρες διεξάγεται το τελευταίο Grand Slam της χρονιάς, το US Open.

Δες λοιπόν που στον τελευταίο αγώνα του Ναδάλ ένας φανατικός θαυμαστής του έσπασε τον κλοιό της ασφάλειας, αγκάλιασε τον… ημίγυμνο Ναδάλ και προσπάθησε να τον φιλήσει στο στόμα. Φυσικά τον μαζέψανε με συνοπτικές διαδικασίες.

Θα είχε πλάκα να δούμε ανάλογα περιστατικά και στην Ελλάδα με Έλληνες αθλητές, αναρωτιέμαι εσύ ποιον θα φιλούσες.

Το ξέρω πως έφτασε 10 Σεπτεμβρίου και δεν ανανέωσα το blog μου, αλλά το καλό το πράγμα αργεί να γίνει! Για την ώρα απολαμβάνουμε το παρακάτω μονδέλο, αγνώστων λοιπών στοιχείων.

Κοίτα να δεις που ακόμα ούτε Σεπτέμβριος δεν πήγε και σιγά σιγά αρχίζουν να μας βομβαρδίζουν οι δισκογραφικές με νέες (και μη) κυκλοφορίες, μπας και πάρουν λίγο τα πάνω τους – πληροφορίες θέλουν και φέτος (όπως και πέρυσι) να έχουν πάει κατά διαόλου.

Και ξεκινάμε με το απόλυτο τσόκαρο, τη Μαράια, η οποία δεν εξηγείται, κάτι έχει πάθει το κοριτσάκι. Γιατί από τη μία την κοιτάς πως ήταν τη δεκαετία του ‘90 (βλέπε “ένα μαζεμένο κοριτσάκι με ωραία φωνή”) και την κοιτάς και τώρα (βλέπε “μια μοσχάρα σαρανταπαραλίγο με το βυζί αδέσποτο να κάνει σαν απροσάρμοστη) και συνειδητοποιείς ότι τη φήμη πολλοί εμίσησαν, το καλάμι ουδείς. Συγγνώμη δηλαδή αλλά αυτός ο τίτλος απλά δεν υπάρχει, δηλαδή το “memoirs of an imperfect angel” συναγωνίζεται σε παράνοια το “the sinless life of an impressed guy”, αλλά συγγνώμη άλλο να έχεις μπλόγκ και να σε διαβάζουν 500 άτομα και άλλο να γίνεσαι ρεζίλι στη μισή υφήλιο.  Από την άλλη βέβαια να πω ότι μετά τις πατάτες τύπου “Glitter” και “Charm-bracelet” η Μαράια μας έχει δώσει κομματάρες – όχι δεν αναφέρομαι στο “We Belong Together” που ουδέποτε κατάλαβα πως έμεινε τόσες εβδομάδες νούμερο ένα στην Αμερική, αλλά σε κάτι “Migrate”, “For The Record” και “Side Effects” που σου ανατινάσουν τον εγκέφαλο, άλλο που η κοπελιά είναι τόσο ηλίθια και δεν τα έκανε singles. Τέλος για το εξώφυλλο να αναφέρω ότι πρέπει να έχεις απίστευτο αυτοθαυμασμό και θράσος για να μπαίνεις τριπλά ξεβράκωτη και να επισημάνω την εμμονή με τη γραμματοσειρά στο όνομα – κατάλοιπο από την εποχή του “Daydream” – και την πεταλούδα – κατάλοιπο από την εποχή του “Butterfly”.  Ας θυμηθούμε την παλιά καλή Μαράια, με το ανθρώπινο βυζί, 20 κιλά λεπτότερη και με τη φωνή κρύσταλλο – δεν θες να σου θυμίσω πόσο ξεφτύλα και ρεζίλι έγινε όταν τραγούδησε το ίδιο τραγούδι φέτος στη κηδεία του Μιχαλάκη του Τζάκσον.

Κυριολεκτικά από τον τάφο την μάζεψε ο Clive Davis την Whitney – τώρα να κάτσω να σου λέω για ναρκωτικά κλπ τα έχεις διαβάσει και τα ξέρεις, αν τα έχεις δει δεν θυμάμαι, οπότε πάρε δυο φωτογραφίες από την κατάσταση του σπιτιού της Whitney όταν πήγαν να την μαζέψουν μπας και καθαρίσει από την ουσία.

Βέβαια η γλυκιά μου η Whitney μπορεί απλά να ήταν τσαπατσούλα και η ακαταστασία να μην είχε να κάνει με την κόκα ή να είχε η δούλα άδεια ή να ήθελε η ίδια η Whitney να συμμετάσχει στο “How Clean Is Your House?”, ξέρεις εκείνη την υπέροχη σειρά του ΣΚΑΙ με την Κιμ και την Άγκι, που πάνε σε κάτι σπίτια σταύλους και τα μετατρέπουν σε έπαυλη. Για να ξαναγυρίζουμε στο μουσικό κομμάτι βέβαια, δεν ξέρω τί μπορεί να περιμένουμε από το νέο αυτό άλμπουμ – μάλλον όχι πολλά, έχω ακούσει 3 κομμάτια ως τώρα και εκτός του ότι είναι μάλλον τελείως αδιάφορα, μου ακούγονται και ολίγον dated – ένα πράγμα σαν το “Never Let You Go” της Μαντούς, που το άκουγες και έλεγες “Ah this? Last year”.

Δε ξέρω αν τον αναγνωρίζεις αλλά το παιδί αυτό είναι ο Robbie Williams στο εξώφυλλο του νέου του άλμπουμ – “Reality Killed the Video Star” ονομάζεται και μου ακούγεται ολίγον προφητικό, ίσως και αυτοβιογραφικό. Μετά την παταγώδη αποτυχία του “Rudebox” – το Metropolis όπως και πολλά άλλα καταστήματα ανά τον κόσμο το πουλούσαν 90 λεπτά του ευρώ, μπας και φύγει το τεράστιο στοκ που είχε τυπώσει η ΕΜΙ και το οποίο δεν πούλησε ποτέ – συγγνώμη αλλά μακριά από τον Guy Chambers (ο οποίος έκανε παραγωγή σε όλα τα άλμπουμ του Robbie έως το 2002) ο Robbie Williams μοιάζει να είναι μουσικά παντελώς αδιάφορος. Στο συγκεκριμένο album την παραγωγή την έχει αναλάβει ο Trevor Horn, παλιό μέλος των Buggles, που έκτοτε έχει συνεργαστεί από t.A.T.u. μέχρι… Γιάννη Κότσιρα – στο αλήστου μνήμης “Δεύτε φως, unite the world” για την Ολυμπιάδα του 2004. Κάτι μου λέει πως ο Robbie θα μουτζώνεται που δε γύρισε στους Take That.

Συγγνώμη τώρα να ρωτήσω, είσαι εσύ πρόεδρος στη δισκογραφική και έρχονται και σου λένε “Θα κάνουμε δίσκο στον Peter Andre”. Νομίζω πως στη συγκεκριμένη περίπτωση είτε γελάς με το “ανέκδοτο” είτε στέλνεις το μισό marketing σπίτι του και χωρίς αποζημίωση. Εκτός του ότι απ’ότι θυμάμαι έχει να κάνει επιτυχία από το 1996 – ήμουν λύκειο ακόμα – τον θυμάμαι να έρχεται Ελλάδα, να λέει κάτι για κυπριακή καταγωγή και να φωτογραφίζεται με τον Τάκη Φωτίου για το Groovy Magazine, που δηλαδή συγγνώμη αλλά ούτε η Λένα Παπαδοπούλου δεν φωτογραφιζόταν τότε για το Groovy Magazine . Για το εξώφυλλο δε θα πω κάτι, παρά μόνο ότι εγώ τον θυμάμαι υπερκάγκουρο, με απαίσιο γλιοώδη κούρεμα και 6-pack.

Relax, take it easy. Ο Mika με τη φωνή που θυμίζει BeeGees – που μην τολμήσεις να τον ρωτήσεις αν είναι gay γιατί τα παίρνει στην κράνα – μπορεί να φταίει η Λιβανέζικη καταγωγή – ας μας ενημερώσει ο gaysuperhero τι παίζει με τους gay στο Λίβανο, που δε θα μου κάνει εντύπωση αν μάθω ότι τους δένουν σε μια κολώνα και τους καταδικάζουν σε θάνατο δια λιθοβολισμού. Προσωπικά ουδέποτε τρελάθηκα με τη μουσική του Mika ποτέ, αλλά το νέο του single κάπου το πήρε το αυτί μου και το βρήκα συμπαθητικό.

Καλά εδώ τώρα τί περιμένεις να διαβάσεις, τα ξέρεις όλα, μέχρι το tracklist είμαι σίγουρος ότι το έχεις μάθει απέξω. Απλά να σου πώ την άποψή μου για το νέο της τραγούδι που μου κάνει τελείως αδιάφορο – συγγνώμη αλλά πού τον ξέθαψε τον Paul Oakenfold η Ματζάνα μου λες; Μέχρι και οι fan του τον έχουν ξεχάσει – πάλι καλά που δεν συνεργάστηκε με τον David Morales. Άντε να τελειώνει με τη Warner μπας και βγάλει κανένα album της προκοπής – η πρότασή μου θα ήταν να κάνει κάτι τελείως εναλλακτικό – βλέπε συνεργασία με τίποτα Royksopp ή Air…

…οι οποίοι κυκλοφορούν καινούργιο album, αλλά καλώς ή κακώς όταν έχεις δώσει με την πρώτη σου κυκλοφορία ένα τόσο θρυλικό αριστούργημα όπως το συγκλονιστικό “Moon Safari”, έχει καταδικαστεί κάθε δουλειά σου να συγκρίνεται με αυτό. Ούτε νότα δεν έχουμε ακούσει από το tracklist αλλά εύχομαι να είναι σε φάση έμπνευσης επιτέλους και να έχουν δουλέψει σε trip hop ήχους που τους ξέρουν και τους απογειώνουν.

Κλείνοντας να αναφέρω ότι η ΕΜΙ κυκλοφορεί όλη τη δισκογραφία των Beatles σε μονό και σε remastered stereo πρώτη φορά σε cd – δεν ξέρω αν το έχεις πάρει χαμπάρι αλλά οι ορκισμένοι φαν σκοτώνονται αν τα κομμάτια των Beatles πρέπει να είναι σε μονό (όπως ηχογραφήθηκαν τα περισσότερα) η σε στέρεο μορφή, πια μορφή είναι πιο κοντά στο όραμα του συγκροτήματος, σε ποια μορφή ακούγονται πιο καθαράτα εφέ που έβαζαν στα κομμάτια – μέσα σε όλα συνεχίζεται και το απόλυτο urban myth που ακούει στο όνομα “Paul is dead” και θέλει τον πραγματικό Paul Mc Cartney νεκρό από το 1965 και αυτόν που κυκλοφορεί ως και τις μέρες μας να είναι σωσίας / αντικαταστάτης.

Chad White and Kerry Degman.

Take deep breath.