ΠΑΜΠΛΟ ΤΟΥΣΕΤ – “Το καλύτερο που μπορεί να συμβέι σε ένα κρουασάν” (Lo mejor que le puede pasar a un cruasan), Εκδόσεις OPERA, Αθήνα 2003.
“Ναι;”
“Καλημέρα σας, τηλεφωνώ από το Κέντρο Στατιστικών Μελετών. Κάνουμε μια έρευνα για την ακροαματικότητα των μέσων επικοινωνίας. Έχετε την ευγενή καλοσύνη να μου αφιερώσετε λίγο από το χρόνο σας; Θα είμαι σύντομη.”
Ήταν η φωνή μιας κοπέλας του τηλεμάρκετινγκ, με αυτή την υπερβολική γλυκύτητα που δεν μπορεί να κρύψει την τσαντίλα του ανθρώπου που σιχαίνεται τη δουλειά του. Όμως το χειρότερο ήταν ότι το παραμύθι για την έρευνα φαινόταν να είναι η δικαιολογία για να μου πουλήσει κάτι. Αυτό είναι που μου την καρφώνει. Αποφάσισα να της κάνω τη ζωή πιο δύσκολη:
“Μια έρευνα; Αχ, τι ωραία! Τρελαίνομαι για έρευνες!”
“Αλήθεια; Τι τύχη! Ωραία! Μπορείτε να μου πείτε το όνομά σας, παρακαλώ;”
“Είμαι ο Ραβέλ Μπολερό.”
“Το επίθετό σας;”
“Ραβέλ Μπολερό Μπαλαμούτι.”
“Ωραία, Ραβέλ. Πόσο χρονών είσαι;”
“Εξήντα δύο.”
“Επάγγελμα;”
“Ζαχαροπλάστης.”
“Περίφημα! Σ’ αρέσει η μουσική;”
“Ουουου! Απίστευτα!”
“Αλήθεια; Και τί μουσική σου αρέσει;”
“Ο Μεσσίας του Χέντελ και η Μακαρένα. Με αυτή τη σειρά”
“Ωραία λοιπόν Ραβέλ… κοίταξε να δεις. Σε ένδειξη ευγνωμοσύνης για τη συνεργασία σου και επειδή βλέπω ότι σου αρέσει η κλασσική μουσική θα σου χαρίσουμε μια συλλογή με τρία CD εντελώς δωρεάν. Μόνο πρέπει να αναλάβεις τα έξοδα αποστολής.”
“Αχ λυπάμαι πολύ αλλά θα πρέπει να ρωτήσω το σύζυγό μου… Αχ συμπάθα με καλέ, μην ξαφνιάζεσαι. Είμαστε ένα ζευγάρι ομοφυλοφίλων που συζούμε. Ξέρεις συζούμε από τότε που βγήκαμε από το κέντρο αποτοξίνωσης και ανοίξαμε το ζαχαροπλαστείο, εδώ και έξι μήνες. Και σκέψου, ένας πελάτης που είναι και αυτός γκέι και έρχεται και αγοράζει τάρτες μας μύησε στην Αδερφότητα του Φωτός ως Αντονομασία… αλλά φαντάζομαι ότι ήδη γνωρίζεις την Αδερφότητα…”
“Εεε, όχι… δεν…”
“Α, τότε πρέπει να τη γνωρίσεις οπωσδήποτε. Εμείς είμαστε κατενθουσιασμένοι καλέ! Σκέψου ότι τα πρωινά ο σύζυγός μου πηγαίνει να κάνει κατήχηση και εγώ μένω στο ζαχαροπλαστείο. Το απόγευμα αλλάζουμε βάρδια… Ώστε εσύ δεν έχεις δει ακόμα το Φως το Αληθινό;”
“Οχι…”
“Εντάξει μην ανησυχείς, θα το τακτοποιήσουμε αμέσως. Για πες μου πως σε λένε;”
“Οχι εγώ δεν…”
“Κοίταξε καλύτερα δώσε μου τη διεύθυνσή σου και σήμερα το απόγευμα θα έρθω να σε δω και θα το κουβεντιάσουμε από κοντά. Εντάξει;”
“Οχι συγχωρέστε με, δεν μας επιτρέπουν να δίνουμε διεύθυνση…”
“Δε σου επιτρέπουν; Α, δεν υπάρχει πρόβλημα. Θα βρω εγώ αμέσως τη διεύθυνση από τον αριθμό του τηλεφώνου που με πήρες. Το βρίσκω τώρα στον υπολογιστή και στέλνω αμέσως εκεί μια μεγάλη Λεσβία Αδερφή να πει δυο φωνήεντα στο αφεντικό σου, εντάξει; Α να, βλέπω τα στοιχεία στην οθόνη…”
Δεν άντεξε άλλο, άκουσα το κλικ του τηλεφώνου που έκλεινε με φόρα.
ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΣΧΟΛΙΑ