Sex Sells More

You’re the one that I’ve been waiting for
I don’t even know your name

Season Song

The unfolding of the year
And now our season is here
All the balances are clear
Now that our time is here

In a perfect present tense
Through a wide world’s tilted glance
When the words have all been spent
Will we still have learned it?

Through the window see the place
Not before their sweet embrace
For a moment face to face
In the sweetest embrace

The X Factor

Ποτέ δε κατάλαβα γιατί στη χώρα μας όποτε φέρνουμε ένα ξένο τηλεοπτικό project πάντα θα καταφέρουμε να το κάνουμε να δείχνει φτηνό… Μιλάω φυσικά για το X Factor του ΑΝΤ1 που ξεκίνησε χθες τα live shows του.

Ένας μέτριος Σάκης Ρουβάς με αρκετό άγχος, μπερδεμένη άρθρωση και πλήρη αδυναμία να διαχειριστεί το επικοινωνιακό κομμάτι του show προσπαθούσε να βγάλει πέρα ένα άκρως άρρυθμο live, με ελάχιστους πραγματικά ταλαντούχους διαγωνιζόμενους και ένα μάλλον παγωμένο κοινό. Άνευρη σκηνοθεσία, αργοί ρυθμοί, αμήχανοι κριτές, αγχωμένοι διαγωνιζόμενοι συμπλήρωναν το μάλλον αδιάφορο θέαμα.

Πραγματικά αναρωτιέμαι ποια ήταν τα κριτήρια της επιτροπής για την επιλογή των 16 τελικών διαγωνιζόμενων, στις οντισιόν είδα πολύ μα πολύ καλύτερους διαγωνιζόμενους να αποκλείονται για αστείους λόγους, όπως το παιδί που διαγωνίσθηκε τελευταίο από όλους, είπε το “Τζιβαέρι” επιοικώς συγκλονιστικά και ενώ είχε φωνάρα, η πρώην δημοσίων σχέσεων Vodafone τον απέκλεισε λίγο πριν το live γιατί υποτίθεται ότι δε κοίταζε τη κάμερα όταν τραγουδούσε (?!). Νομίζω ότι ο μόνος που με έχει εντυπωσιάσει είναι ο Νικόλας Μεταξάς, που ίσως κάποιοι τον θυμάστε γιατί είχε βγει δεύτερος στο φετινό εθνικό τελικό της Κύπρου για τη Eurovision. Έχει φωνάρα, είναι συμπαθέστατος και ελπίζω να ξεστραβωθεί το ελληνικό κοινό και να τον ψηφίσει για νικητή.

Από την ομάδα 25+ νομίζω πως μόνο η Κέλλυ Κάλτση πιθανώς να έχει ελπίδες για κάποια καριέρα, ενώ από τα συγκροτήματα προβλέπω τα αχώνευτα “Κόκκινα Χαλιά” να μας κάθονται στον σβέρκο, ένα πράγμα σαν τους Onirama είναι, εξάλλου ο τραγουδιστής τους είναι τόσο αντιπαθητικός που μου ανεβάζει την πίεση μόνο που τον βλέπω. Στα κορίτσια η κατάσταση είναι πολύ μέτρια, μην ξεχάσω να αναφέρω ότι εκεί είναι και η Πολυξένη Μπίφσα του Alter (“την έπεσες στη φίλη μου στο party μου και θέλω όλους τους φίλους σου για πάρτι μου”) – ένα έχω να πω, έλεος.

Και για να έχουμε και ένα μέτρο σύγκρισης, στο αγγλικό X Factor που τρέχει αυτή τη σεζόν οι διαγωνιζόμενοι είναι ο ένας καλύτερος από τον άλλον, το show έχει ρυθμό, το κοινό και η επιτροπή δίνουν ρέστα και επειδή σε τέτοια show δεν πρέπει να ψειρίζεις τη μαϊμού, ο ρόλος του παρουσιαστή είναι πολύ περιορισμένος. Δική μου αγαπημένη η Diana Vickers, απλά η κοπέλα δε παίζεται.

Στο πρώτο live:

Και στο δεύτερο:

Εκεί φυσικά δεν τραγουδάνε το “Τρέξε” της “Πέγκυς Ζήνας”, δεν τους δένουν με κολλητικές ταινίες για δήθεν κινησιολογική εξάσκηση, ούτε φοράνε ότι faux bijoux κυκλοφορεί για στυλιστική άποψη…

Ήρθε το Σου-Κου!

Dreams of an Impossible Princess

Ήταν αρχές του 1998 και το δισκάδικο της τότε περιοχής μου είχε φέρει σε cd το νέο album της Kylie Minogue (και μάλιστα το limited edition)… Μόλις ένα αντίτυπο και θυμάμαι να αναρωτιέμαι τί ακριβώς επιτυχία θα μπορούσε να έκανε, είχα να ακούσω κάτι για την Kylie από το 1994 και το “Confide in Me” και δεν ήξερα ούτε ένα κομμάτι από το νέο της album…

Το 1998 στη μουσική κυριαρχούσε η bubblegum pop. Οι Spice Girls είχαν κατακτήσει κάθε chart, νέα συγκροτήματα και teenage singers εμφανίζονταν και έκαναν επιτυχία και κάπου εκεί μια απούσα σχεδόν 3 χρόνια Kylie Minogue, που είχε ήδη αποκυρήξει την ανάλαφρη pop καριέρα του παρελθόντος, έψαχνε την επιτυχία με πιο εναλακτικό ήχο…

Το αποτέλεσμα; Μετά από 2 ολόκληρα χρόνια ηχογραφήσεων, το Impossble Princess (τίτλος που ποτέ δεν εμφανίστηκε στο εξώφυλο του album λόγω της πρόσφατης τότε απώλειας της πριγκίπισσας Diana) πούλησε ελάχιστα, δεν έκανε ούτε κατά διάνοια επιτυχία κάποιο single και έφερε την Kylie Minogue στα αζήτητα.

Το album το απέκτησα αρκετά χρόνια αργότερα και συγκεκριμένα το 2005, όταν το Metropolis το έδινε 4,90 ευρώ και το πήρα από περιέργεια να ακούσω πόσο κακό ήταν πια αυτό το album. Μέτά την πρώτη ακρόαση είχα ήδη αρχίσει να συνειδητοποιώ πως βρισκόμουν μπροστά στο καλύτερο album της Kylie!

Η μουσική βιομηχανία θεωρώ ότι στάθηκε ιδιαίτερα άδικη με το συγκεκριμένο album της Kylie Minogue, το καλύτερο κατά τη γνώμη μου album της καριέρας της. Αρκετά electronic (με εξαίρεση τα indie pop κομμάτια “Some Kind of Bliss” και “Cowboy Style” που κανονικά όχι απλά δε θα έπρεπε να κυκλοφορήσουν ως single αλλά ούτε καν να περιέχονται στο album) το Impossible Princess ήταν ένα ειλικρινές και εμπνευσμένο album, που δυστυχώς με την κακή επιλογή των singles και τα προβλήματα στο promotion χάθηκε άδικα χωρίς ουσιαστική εμπορική επιτυχία. Ακόμα και το εξαιρετικό “Breathe” που κυκλοφόρησε ως τελευταίο sinlge του album συνοδεύτηκε από ένα απογοητευτικό video και από μια νέα ενορχήστρωση που ουσιαστικά ήταν το album version του κομματιού παιγμένο σε μεγαλύτερη ταχύτητα, που το κατέστρεφε.

Το Impossible Princess εκτός από εξαιρετικό album σαν σύνολο έχει κρυμμένο ένα κομμάτι πραγματικό διαμάντι που ελάχιστοι πιθανώς ξέρουν… Περιέχει το καλύτερο κομμάτι της καριέρας της Kylie και αναφέρομαι φυσικα στο “Jump”…

Μαζί με τον εξαιρετικό Rob Dougan (γνωστό για το Clubbed To Death) το Jump είναι ένα κομμάτι που κατά τη γνώμη μου με σωστότερο promotion θα μπορούσε να αποτελέσει κομμάτι σταθμό της δεκαετίας του ‘90. Εκπληκτική μελωδία, μια βαθειά ερμηνεία από τη Kylie και μια ενορχήστρωση σε επίπεδα δωρεάν σεμιναρίου, το τετράλεπτο “Jump” κρύβει τόση ευαισθησία και τόσο συναίσθημα όσο κανένα άλλο κομμάτι της Kylie.

Το ευχάριστο είναι πάντως ότι σε ουκ ολίγα tour η Kylie ερμηνεύει κομμάτια του Impossible Princess, είναι εξάλλου κοινό μυστικό ότι το συγκεκριμένο album είναι το αγαπημένο πολλών fan της…

Sex Sells More (midweek)

And I want you now even more
I’m waiting for you to show up
with a body and an embrace
we will get burnt in fire again

Θεός.

Begginer’s Guide to Eurovision 2009

Μπορεί να είναι αρκετά νωρίς για να μιλάμε για τη Eurovision του 2009 (μας χωρίζουν 7 μήνες σχεδόν) αλλά οι προετοιμασίες τόσο της Ρωσίας όσο και άλλων χωρών έχουν ήδη αρχίσει. Είναι ίσως η πρώτη φορά που ξέρουμε τόσα πολλά για το διαγωνισμό τόσο νωρίς:

- Η Μόσχα θα φιλοξενήσει το διαγωνισμό στο Olympic Indoor Arena, εγκατάσταση που χρονολογείται από τους Ολυμπιακούς αγώνες του 1980.

- Ο διαγωνισμός θα γίνει το Σάββατο 16 Μαΐου 2009 με τους ημιτελικούς στις 12 και 14 Μαΐου.

- Επιστρέφουν οι επιτροπές στο τελικό από όλες τις χώρες, για πρώτη φορά από το 1997. Το format του διαγωνισμού για τους ημιτελικούς παραμένει το ίδιο (9 χώρες από televoting και μία από τις επιτροπές περνάνε από κάθε ημιτελικό στο τελικό) αλλά για τον τελικό η ψηφοφορία θα είναι συνδυασμός televoting και επιτροπής για όλες τις χώρες σε ποσοστό που θα ανακοινωθεί το Δεκέμβριο.

- Η Ελλάδα με Σάκη Ρουβά (ερμηνεία), Δημήτρη Κοντόπουλο (σύνθεση) και Φωκά Ευαγγελινό (χορογραφία) θα επιλέξει μεταξύ 3 τραγουδιών στις 17 Φεβρουαρίου το κομμάτι που θα μας εκπροσωπήσει στο διαγωνισμό.

- Το Ηνωμένο Βασίλειο δείχνει τα δόντια του… Με τον Andrew Lloyd Webber (!!!) στη σύνθεση και μια διαδικασία επιλογής ερμηνευτή να έχει ήδη ξεκινήσει, το BBC δηλώνει ότι θα κατέβει στη Μόσχα για να κερδίσει το διαγωνισμό.

- Επιστρέφει η Σλοβακία ενώ Πολωνία και Λιθουανία πιθανώς να μποϊκοτάρουν το διαγωνισμό, αν και ακόμα τίποτα δεν έχει ανακοινωθεί επισήμως. Ουκ ολίγες βαλτικές χώρες εξέφρασαν επιφυλάξεις σχετικά με το αν πρέπει να συμμετάσχουν στο διαγωνισμό που θα γίνει στη Μόσχα. Είναι χαρακτηριστικό ότι στην Εσθονία έγινε δημοψήφισμα (!) σχετικά με το αν πρέπει η χώρα να συμμετάσχει ή όχι στη Eurovision. Επισήμως εκτός για πολιτικούς λόγους η Γεωργία και είναι αστείο γιατί όλες οι συγκεκριμένες χώρες έδωσαν τα 12άρια τους πέρυσι στη Ρωσια αλλά αρνούνται ή επιφυλάσσονται στο να συμμετάσχουν στο διαγωνισμό.

- Ο σχολιασμός για την Ελλάδα θα γίνει και πάλι από τις (μέτριες κατά τη γνώμη μου) αδερφές Μαγγίρα. Ελπίζω τα booth των σχολιαστών να είναι κοντά στη σκηνή, όχι τίποτε άλλο αλλά κινδυνεύουμε να εμφανίσουν τη συμπεριφορά είμαι-VIP-και-θα-μπω-πρώτη-σειρά-και-ας-ήρθα-τελευταία-στιγμή που εμφάνισαν και στη συναυλία της Madonna.

Ήρθε το Σου-Κου!

Σχόλιο του metanoeiste: “Καλά τους στίχους πριν τους ξεβράκωτους γιατί τους βάζεις; Μου θυμίζει τσόντα που προσπαθεί να έχει σενάριο”.