Ήρθε το Σου-Κου! (a bit alternative)

If you hold my hand
Things won’t be the same
If you hold my hand
Things are about to change

Brand New Single for Kylie

Sex Sells More (he’s the one)

Glimmering under neon lights, I can see the look, that’s in his eyes
Like a shooting star in a galaxy, making its way to the heart of me
He’s the one (Love him, love him, love him, love him)

Πεκίνο 2008 και Τελετή Έναρξης

Αν και σε διακοπές, περίμενα τη τελετή έναρξης των Ολυμπιακών του Πεκίνου με αρκετή αγωνία: λίγο η εμπλοκή του Ζαν Γιμού στο όλο εγχείρημα, λίγο το αστρονομικό budget, λίγο η θέληση των Κινέζων να εντυπωσιάσουν την υφήλιο με έπεισαν ότι η τελετή έναρξης θα ήταν πραγματικά εξαιρετική. Και φυσικά έκανα λάθος.

Αν ήθελα να συνοψίσω σε μία μόνο λέξη την αίσθηση που μου άφησε η τελετή, η λέξη που θα χρησιμοποιούσα θα ήταν “βαρετή”. Ιδιαιτέρως άνευρη, υπερβολικά άρρυθμη, εκνευριστικά αργή και με την υπερβολική διάρκεια των 4 ωρών και 15 λεπτών (σχεδόν μία ώρα εκτός της αρχικά προγραμματισμένης διάρκειας) νομίζω πως οι Κινέζοι δεν τα κατάφεραν και ιδιαίτερα καλά.

Το “ξενέρωμα” άρχισε από το πρώτο δευτερόλεπτο της τελετής. Αν και εντυπωσιακός ο τρόπος που αποφάσισαν να κάνουν την αντίστροφη μέτρηση, ο παραπάνω χρόνος που χρειαζόταν οι ερμηνευτές – φωτιστές για να αλλάξουν την αναπαράσταση των αριθμών – δευτερολέπτων μας εισήγαγε σε ένα καινούργιο μετρικό σύστημα του χρόνου: τα εμφανιζόμενα ως 10 δευτερόλεπτα αντίστροφης μέτρησης στην πραγματικότητα διήρκεσαν παραπάνω από 30.

Ένα πράγμα που θα έπρεπε να αποφύγουν οι Κινέζοι ήταν στο να παρουσιάσουν πράγματα που ο καθένας θα περίμενε να δει από αυτούς. Φυσικά αναφέρομαι στο θέαμα πλήθους ανθρώπων απόλυτα συντονισμένων να κάνουν σχηματισμούς στο κέντρο του σταδίου. Θέαμα που προσωπικά το βρίσκω ξεπερασμένο, πολυχρησιμοποιημένο και εν μέρη χυδαίο. Για κάποιο λόγο συνεχώς μου έφερνε στο μυαλό το πόσο υποταγμένοι στο σύστημα και στο δήθεν “καλό της πατρίδας” έχουν μεγαλώσει τα δισεκατομμύρια των Κινέζων…

Θυμάμαι ήταν 2002, πριν ακόμα τους Ολυμπιακούς της Αθήνας και μόλις ένα χρόνο μετά την ανάληψη της Ολυμπιάδας του 2008 από το Πεκίνο. Το MTV έπαιζε ανελέητα το “I Want More” των Faithless και θυμάμαι τον εαυτό μου να σημειώνει ότι θα στοιχημάτιζα ότι η Κίνα στη τελετή έναρξης θα παρουσιάσει ανάλογο θέαμα: εκατοντάδες συγχρονισμένων ερμηνευτών στο κέντρο του γηπέδου.

Η Κίνα δεν κατάφερε να πρωτοτυπήσει ούτε στο ελάχιστο. Ένιωθα να έχει πάρει τα σίγουρα χαρτιά προηγούμενων τελετών  έναρξης Ολυμπιάδων, να τα εμπλουτίζει με τις νέες τεχνολογίες και να μας δίνει στα μούτρα μασημένη τροφή. Κολλημένοι στην παράδοση, δίχως ίχνος από το παρόν της ιστορίας τους και της δύναμης που έχουν αρχίσει να αποκτούν τα τελευταία χρόνια, έπαιξαν εκνευριστικά συντηρητικά και παλιομοδίτικα.

Όσον αφορά τον μουσικό επιμελητή της βραδιάς θα πρότεινα στο κομμουνιστικό κόμμα της Κίνας να τον αλυσοδέσει και να τον εκτελέσει δημοσίως. Η μουσική ήταν τραγική, τελείως αδιάφορη, χωρίς ικανότητα να στηρίξει οπτικά το θέαμα ούτε στιγμή. Την ώρα μάλιστα της παρέλασης των αθλητών μόλις τέσσερα συνολικά ανέμπνευστα μουσικά κομμάτια που θύμιζαν περισσότερο Σκωτία και Αφρική παρά Κίνα, (με συνολική διάρκεια μόλις 20 λεπτά) έπαιξαν στο repeat τουλάχιστον 30 φορές για να καλύψουν το χρόνο της παρέλασης. Απλά εγκληματικό.

Δεν νομίζω πως κανείς από εμάς περίμενε την “αποκάλυψη” ότι τα “βήματα” από τα πυροτεχνήματα ήταν ψεύτικα. Η ίδια η εικόνα ήταν τόσο μα τόσο ψεύτικη που το καταλάβαινες από το πρώτο λεπτό. Σε συνδυασμό με το κοριτσάκι μου νιαούριζε (το αληθινό ήταν backstage, το on stage ήταν μούφα), τα κινεζάκια που έδωσαν την σημαία της Κίνας σε στρατιώτες (!) που βάδιζαν γελοιωδώς σαν καλοκουρδισμένα ρομπότ και την εικόνα του προέδρου της Κίνας να πίνει καφεδάκι και να καμαρώνει, το συγκεκριμένο τμήμα ήταν ότι πιο θλιβερό έχει υπάρξει σε τελετή έναρξης.

Στο μεταξύ διάφορα άσχετα άρχισαν να λαμβάνουν χώρα: ένας πάπυρος άρχισε να ζωγραφίζεται από χορευτές για κανένα δεκάλεπτο (τη στιγμή που το θέαμα είχε εξαντληθεί στο πρώτο δίλεπτο) και να υπερίπταται σε διάφορες φάσεις της τελετής χωρίς λόγο, διάφοροι άρχισαν να περιφέρονται αναίτια, μερικοί άλλοι έκαναν Τάι Τσι, ένας τύπος που θα μπορούσα να ορκιστώ ότι είναι ο σωσίας του Νίκου Τερζή έπαιξε κάτι στο πιάνο, ένας άλλος τραγουδούσε σαν γάτα υπό σφαγή, κάτι μικρά Κινεζάκια με τσάντες Πόκεμον και τη δασκάλα τους έβαφαν στα αλήθεια τον πάπυρο, ένας άλλος που βγήκε λίγο αργότερα τον έβαφε στα ψέματα – ποτέ δεν κατάλαβα το γιατί δεν είχε δικαίωμα να μπογιατίσει και αυτός, σε αντίθετα με τα μούλικα.

Ευτυχώς που ενδιάμεσα είδαμε το section με το τυπογραφείο, με τις κολώνες και με τους εθελοντές με τα led στο σώμα τους γιατι θα είχαμε κλείσει την τηλεόραση. Κάπου εκεί έπεσε και το επίσημο τραγούδι της Ολυμπιάδας για να μας αποτελειώσει. Αν το “Oceania” φάνηκε σε πολλούς ως κακό, αναρωτιέμαι τί θα μπορούσε να πει κανείς για το κομμάτι του 2008.

Ερμηνευμένο από έναν Κινέζο ονόματι Liu Huan αλλά και τη Sarah Brightman και πάλι – την είχαμε ήδη δει στη Βαρκελώνη το 1992. Τρόμαξα να τη γνωρίσω, ειλικρινά αναρωτιέμαι τί είπε στον πλαστικό της χειρουργό. Αρχικά νόμιζα πως πρόκειται για κινεζούλα.

Όταν άρχισε η παρέλαση και ενώ προσπαθούσα να πάρω απάντηση στην ερώτηση που τριγύριζε στο κεφάλι μου (“καλά αυτό ήταν όλο;”) παρατήρησα κάτι Κινεζούλες να χοροπηδάνε σαν τρελές, σε χορευτικό παραλλαγή καλαματιανού στο πιο στατικό, που εκτελούσαν ξανά και ξανά και ξανά… Με πήραν τα γέλια και άρχισα να αναρωτιέμαι αν θα αντέξουν παραπάνω από μία ώρα (οι περισσότερες τα είχαν φτύσει στο 20λεπτο).

Αφού έδωσε ο Θεός και ολοκληρώθηκε και η είσοδος των αθλητών στο στάδιο, οι ομιλίες του Κινέζου προέδρου της οργανωτικής επιτροπής του Πεκίνου και του αχώνευτου δήθεν θεματοφύλακα του Ολυμπισμού Δρ Ζακ Ρογκ, έμενε να ανάψει και ο βωμός της Ολυμπιακής φλόγας.

Αν και η ιδέα ήταν καλή, η εκτέλεση ήταν μάλλον κακή: αρκεί κανείς να προσέξει πόσο εξόφθαλμα ασυγχρόνιστη ήταν η θέση του αθλητή που περπατούσε στον αέρα και η θέση της περγαμηνής που ξεδιπλωνόταν.

Κάπου εκεί τελειώσαν όλα. Σαν ένα σύνολο αδιάφορων και ασύνδετων εικόνων που δεν προσπαθούσαν να πουν τίποτα και μόνο σκοπό είχαν τον φτηνό εντυπωσιασμό. Ευχαριστώ, δε θα πάρω.

Νομίζω πως σε αντίθεση με όσα ακούστηκαν το Λονδίνο δεν έχει να φοβάται τίποτα. Με πολύ λιγότερα χρήματα, νέους ανεξάρτητους δημιουργούς και αρκετή τόλμη μπορεί να κάνει μια πρωτοποριακή τελετή έναρξης και να αφήσει τους πάντες άφωνους.

Άφησα για το τέλος τη μετάδοση της ΕΡΤ. Δε θα μείνω πολύ στο τεχνικό κομμάτι, τα έχω πει και παλιότερα: τη στιγμή που όλος ο κόσμος παρακολουθούσε τη τελετή (αλλά και όλα τα αγωνίσματα των αγώνων τις επόμενες μέρες) σε high definition 16:9 και ήχο dolby 5.1, η ΕΡΤ μας έδειχνε εικόνες σε 4:3 και μονοφωνικό – ούτε καν στέρεο. Πάλι καλά που δεν την μετέδωσαν σε ασπρόμαυρο.

Οι σχολιαστές; Νομίζω πως ήρθε η ώρα για τον κύριο Κωστάλα να πάρει σύνταξη. Μπορεί να έχει εκπληκτική φωνή αλλά τα ΑΜΕΤΡΗΤΑ λάθη σε όλη τη διάρκεια της τελετής και η εμμονή του να μιλά στα πιο λάθος σημεία και να στήνει τις αντιδράσεις του, περισσότερο δυσκόλευαν παρά βοηθούσαν τον τηλεθεατή. Παρεμπιπτόντως από το 2004 ως τώρα δεν βρέθηκε άνθρωπος να του εξηγήσει ότι την ώρα που πέφτουν πυροτεχνήματα δεν μιλάμε γιατί δε μας ακούει κανείς; Όσον αφορά τη Μαργαρίτα Μυτιληναίου, παντελώς άσχετη με τη τηλεοπτική μετάδοση, με φράσεις όπως “παφ πουφ, παφ πουφ, σκάνε τα πυροτεχνήματα” προσέφερε άφθονο υλικό για τον Θέμο, το TV Tiglon και άλλες παρόμοιες εκπομπές…

A Sticky And Sweet Tracklist

Η περιοδεία που θα μας φέρει τη Madonna ξεκίνησε ήδη από τις 23 Αυγούστου από το Cardiff. Οι πρώτες κριτικές ήταν αποθεωτικές. Από Obama και Hitler ώς Britney (στο Human Nature) και Justin έχει το μενού.

Όσον αφορά το tracklist αυτό έχει ως εξής:

1. “Candy Shop”
2. “Beat Goes On”
3. “Human Nature”
4. “Vogue”
5. “Die Another Day Remix” (Video Interlude)
6. “Into the Groove”
7. “Heartbeat”
8. “Borderline”
9. “She’s Not Me”
10. “Music”
11. “Rain / Here Comes The Rain Again” (Video Interlude)
12. “Devil Wouldn’t Recognize You”
13. “Spanish Lesson”
14. “Miles Away”
15. “La Isla Bonita”
16. “You Must Love Me”
17. “Get Stupid Remix” (Video Interlude)
18. “4 Minutes”
19. “Like a Prayer” featuring a part of “Don’t you want me” by Felix
20. “Ray of Light”
21. “Hung Up”
22. “Give It 2 Me”

Αναμενόμενα φορτωμένο από κομμάτια από το τελευταίο της album, ευχάριστη έκπληξη τα αγαπημένο μου “You Must Love Me” και “Human Nature”, αδικαιολόγητη η παρουσία του “Spanish Lesson” (πιθανώς από τα χειρότερα κομμάτια της καριέρας της).

Μένει να δούμε τις πιθανές μικρές διαφοροποιήσεις του tracklist και στις επόμενες εμφανίσεις ως την Αθήνα…

Ήρθε το Σου-Κου! (I am back)

Είναι τσόλι και το κέφι του θα κάνει: Μοντέλο γεννημένο το 1988 παρακαλώ, που το φιλοξενήσαμε και παλιότερα στο blog, δηλώνει ότι είναι ακόμα παρθένος… όχι στο ζώδιο. Καλοθελητές για να ανατρέψουν την κατάσταση πολλοί φαντάζομαι, ε;

Sinless Life Soon Enough

“The Sinless Life of an Impressed Guy” will be back on August 25.

“The Sinless Life of an Impressed Guy” επιστρέφει στις 25 Αυγούστου.

ΥΓ1: Όχι δεν το έκλεισα το blog, από τη Δευτέρα επανέρχομαι στους κανονικούς ρυθμούς.

ΥΓ2: Όχι, η τελετή έναρξης του Πεκίνου δε μου άρεσε καθόλου.

Διακοπές σημαίνει…

1. Να μην σηκώνεις το κινητό σου

2. Να μη κοιτάς το ρολόι

3. Να μη σε νοιάζει για την ώρα που θα ξυπνήσεις το πρωί

4. Να μη βλέπεις τηλεόραση

5. Να κάθεσαι στη παραλία με τις ώρες

6. Να μην μπαίνεις στο internet

7. Να μαυρίζεις τουλάχιστον 3 τόνους

8. Να δοκιμάζεις νέα φαγητά

9. Να γνωρίζεις κόσμο

10. Να βλέπεις τόπους που δεν έχεις ξαναδεί