Ήρθε Το Σου-Κου! #3

Spice Girls Reunion

Απορούσα και εγώ με τον εαυτό μου τις τελευταίες μέρες που είχα ξεθάψει τις Spice Girls (βλέπε εδώ και εδώ). Δεν ξέρω αν είναι σατανική σύμπτωση αλλά το συγκρότημα ανακοίνωσε την Πέμπτη την επανένωσή του.

Τα σχέδια μιλούν για 25 συναυλίες σε όλο το κόσμο και ένα Greatest Hits album τα Χριστούγεννα. Τα πράγματα είναι πάντως ακόμη σχετικά ρευστά, μιας και ούτε όλες οι ημερομηνίες του tour έχουν ανακοινωθεί, ενώ δεν έχει διευκρινιστεί εάν θα κυκλοφορήσουν νέο υλικό ή όχι.

Ακολουθεί το επίσημο βίντεο της επανένωσης.

Πού Είναι Η Καριέρα; – Melanie C

Μιας και τις προάλλες θυμηθήκαμε τις Spice Girls εδώ ας ρίξουμε μια ματιά στη μοναδική που προσπαθεί αυτή τη στιγμή να κάνει καριέρα, τη Melanie C, αφήνοντας στο περιθώριο τις προσπάθειες αναπαραγωγής.

H Melanie C παρόλη την τεράστια επιτυχία του πρώτου της album “Northern Star” (900.000 αντίτυπα στην Αγγλία, 2.000.000 αντίτυπα παγκοσμίως, 5 singles, 2 number one επιτυχίες και 2 sold out παγκόσμιες περιοδίες) όπου συνεργάστηκε με ονοματάρες όπως τον Craig Armstrong, το Marius De Vries, τον William Orbit και τον παραγωγό των Red Hot Chili Peppers ονόματι Rick Rubin, στο δέυτερο album της “Reason” τα κατέστρεψε όλα: άργησε να κυκλοφορήσει, δεν είχε καθόλου καλά κομμάτια, διάλεξε τελείως λάθος singles και η Virgin της έδωσε τα παπούτσια στο χέρι. Δεν το έβαλε κάτω πάντως μιας και ίδρυσε δική της δισκογραφική εταιρία, κυκλοφόρησε ένα ομολογουμένως πολύ καλό album (“Beautiful Intentions”) που πήγε μέτρια στην Αγγλία αλλά ξεπούλησε στην κεντρική Ευρώπη, κυρίως λόγω μιας μπαλάντας που της έγραψε ο Guy Chambers, (πρώην παραγωγός και συνθέτης του Robbie Williams) μαζι με τον Enrique Inglesias και που ήταν στους τίτλους αρχής μιας ξενέρωτης γερμανικής τηλεοπτικής σειράς. Πριν ένα μήνα κυκλοφόρησε και το τέταρτο album “This Time” που για την ώρα σέρνεται σε πωλήσεις αν και είναι συμπαθητικό. Για την ιστορία να πω ότι κατά τη γνώμη μου και για κάποιο ακατανόητο λόγο τα καλύτερα κομμάτια της Melanie C τα τελευταία χρόνια είναι τα b-sides στα single της.

The Dior Homme – Jamie Dornan

Το μοντέλο το ξέρεις από τη διαφήμιση του αρώματος Dior Homme. Στην πραγματικότητα έχει κάνει πολλά περισσότερα: Καμπάνιες για Calvin Klein, Armani, Gap, H&M, Massimo Dutti είναι λίγες μόνο από τις δουλειές του ως μοντέλο.

Τον λένε Jamie Dornan, είναι Ιρλανδός, γεννήθηκε το 1982 (!) στο Μπέλφαστ, τα είχε με την κατσίκα την Keira Knightley και είναι μοντέλο. Έπαιξε στο “Μαρία Αντουαννέτα” της Σοφίας Κόππολα, στο μεταξύ τραγουδάει και σε μία μπάντα για την οποία δε δίνει κανείς δεκάρα.

Οι φωτογραφίες αποδεικνύουν περίτρανα ότι ενίοτε το DNA συνδιάζεται με εντυπωσιακά αποτελέσματα.

Το Πετσετάκι Στη Τηλεόραση

Χθες εντελώς τυχαία διάβασα μια συνέντευξη του Χρήστου Γιανναρά (καθηγητής φιλοσοφίας στο Πάντειο) περί ελληνικότητας και πατρίδας. Τον ίδιο δεν τον γνώριζα, οι απόψεις του όμως με έβαλαν σε σκέψεις. Εν ολίγοις ανέφερε ότι έχουμε γίνει βάρβαροι κάτω από το άλλοθι ενός προγονικού πλούτου που αγνοούμε, ότι πλέον δεν παράγουμε πολιτισμό, ότι μεσα σε μια γενιά απαρνηθήκαμε την παράδοση, πετάξαμε το υφαντό πετσετάκι για να στρώσουμε το πλαστικό σουπλά (Ikea;). Εκεί κάπου άρχισα να προβληματίζομαι: Μήπως πρέπει να αναθεωρήσω την απέχθειά μου για τα υφαντά πετσετάκια πάνω στη τηλεόραση για να σώσω την ελληνική παράδοση;

Ότι έχουμε γίνει βάρβαροι, ζώα (συγκεκριμένα γαϊδούρια) και εγωιστές είναι γεγονός. Το βλέπεις στη ζωή σου, στη δουλειά σου, στη σχέση σου, στις συναλλαγές σου. Κανείς δεν σέβεται κανέναν. Κρατώ επιφυλάξεις όμως σχετικά με το ότι παλιά ήταν όλα τέλεια. Μπορεί η βαρβαρότητα να μην ήταν τόσο έντονη, ίσως λόγω διαφορετικού τρόπου ζωής, δε μπορώ όμως να πιστέψω ότι δεν υπήρχε καθόλου. Έχουμε άλλωστε τη τάση να ωραιοποιούμε το παρελθόν ξεχνόντας όλα τα στραβά.

Άγνοια του προγονικού πλούτου επίσης υπάρχει, την αναγνωρίζω και την αξιολογώ, αλλά με μία ένσταση. Δεν είναι λίγο το να αντιλαμβάνεσαι τη σημασία που είχε το παρελθόν του λαού σου, έσω και αν το αγνοείς εν μέρει – δε μπορώ να δεχτώ ότι μπορεί κάποιος να έχει ολική άγνοια. Πόσο δυνατόν είναι άλλωστε να γνωρίζεις τα πάντα για τα επιτεύγματα του ελληνισμού όταν αυτά είχαν απλωθεί χρονικά, γεωγραφικά και θεματικά τόσο πολύ;

Δε ξέρω αν θα συμφωνήσω και όσον αφορά την “προδοσία” στο πετσετάκι και την παράδοση. Πετάς τη παράδοση αν δε στρώσεις το πετσετάκι το υφαντό; Πρέπει να μείνουμε στο παρελθόν και να απαρνηθώ τα ρεύματα της εποχής; Πρέπει να μείνουμε μακρυά από τη παγκοσμιοποίηση που κατά τη γνώμη μου φέρνει τους λαούς πιο κοντά; Η ελληνική παράδοση θεωρώ ότι έχει μνημεία παρόντα με πολλαπλάσια σημαντικότητα από το υφαντό πετσετάκι πάνω στη δική μου τηλεόραση.

Τελικά το σημαντικό παρελθόν μας είναι αυτό που μας κάνει αυστηρούς με τον εαυτό μας. Έχουμε γίνει επικριτές των πάντων και μηδενιστές. Ας χαλαρώσουμε λίγο. Είμαστε περήφανοι για την εθνικότητά μας,το παρελθόν μας και την παράδοσή μας και το δείχνουμε σε κάθε ευκαιρία, ακόμα και αν αυτή είναι το ποδόσφαιρο, οι ολυμπιακοί αγώνες, η Eurovision… Ας πολεμήσουμε την ευτέλεια, ας γίνουμε πιο ευγενείς, λιγότερο εγωιστές, ας κρατήσουμε τα βασικά στοιχεία της ταυτότητάς μας και ας προχωρήσουμε χωρίς ψευτοδιλλήματα. Τα τελευταία χρόνια άλλωστε οι ξένοι λαοί δίνουν όλο και πιο συχνά τα εύσημά τους στη χώρα μας – όχι ότι τα χρειαζόμαστε αλλά είναι και αυτό ένα δείγμα ότι μάλλον καλά τα πάμε.

ΥΓ: Πωπώ έπιασε ζέστη και εγώ το παρασοβάρεψα το blog!

The Moulin Rouge

Truth, Beauty, Freedom, Love…

Εν έτι 2001 ο Baz Luhrmann μας παρουσίασε μία από τις πιο όμορφες ταινίες που βγήκαν ποτέ στους κινηματογράφους. Πανδεσία χρωμάτων, εκπληκτικές ερμηνείες, εντυπωσιακά χορευτικά και υπέροχη μουσική σε ένα μιούζικαλ που η βάση του είναι η ιστορία του απόλυτου έρωτα. Η Nicole Kidman είναι ομορφότερη από ποτέ, ο Ewan McGregor μας εντυπωσιάζει με τη φωνή του, το soundtrack σε επιμέλεια Craig Armstrong και Marius De Vries μεταφέρει κομμάτια όπως το “Like A Virgin” και το “Lady Marmelade” στις αρχές του αιώνα και όλα μοιάζουν να δένουν τόσο όμορφα σε ένα πολυεπίπεδο σενάριο που θέλει τη πραγματική ιστορία να μπλέκεται με την παράσταση του Moulin Rouge και ένα τέλος να εξελίσσεται επί σκηνής και μας αφήνει με δάκρυα στα μάτια. Καλύτερες σκηνές το “Hindi Sad Diamonds” αλλά και το εκπληκτικό -λίγο πριν το τέλος- “Show Must Go On”. Οι τελευταίες λέξεις του σεναρίου; “The Greatest Thing You’ll Ever Learn Is Just To Love And Be Loved In Return”

Παρασκευή Βράδυ

Παρασκευή βράδυ και πάω με το boyfriend για ποτό στις καφετέριες στη Γλυφάδα. Χαζεύουμε στη Ζησιμοπούλου, ταυτόχρονα ψάχνουμε στο χαλαρό για να καθίσουμε σε τραπέζι στις καφετέριες και ξαφνικά βλέπουμε να αδειάζει σε μία από αυτές ένα πρωτο τραπέζι πίστα. Κατευθυνόμαστε προς τα εκεί. Πόρτα στο μαγαζί κάνει μια φοράδα δίμετρη σε ρόλο κράχτη – κέρβερου, η οποία μας έχει κόψει ότι βλεφαριάσαμε το τραπέζι.

-Φοράδα: Καλησπέρα, δύο άτομα μόνο είστε;

Χίλια συγγνώμη που δεν ήρθα με όλο το σόι, η γιαγιά μου έμεινε σπίτι να δει Νικολούλη, η μάνα μου είχε σιδέρωμα και η αδερφή μου περίοδο.

-Ιmpressedguy: Ναι εμείς οι δύο.

-Φοράδα: Αχ τώρα πού να σας βάλω, έχω άδεια κυριως μεγάλα τραπέζια μπροστα (σ.σ . δηλαδή 2+2 ατόμων στο στριμόκωλο) είναι και Παρασκευή και περιμένω μεγάλες παρέες, οπότε να σας πάω σε ένα λίγο πιο μικρό προς τη μέση του μαγαζιού.

Κοιτάω προς τη “μέση” αλλά το μόνο που βλέπω είναι κάτι άδεια δείγματα τραπεζιού πίσω, δίπλα από τη κουζίνα, πνιγμένα στο καπνό και με θερμοκρασία περιβάλλοντος στους 45 βαθμούς κελσίου. Τελικά μας πηγαίνει σε ένα τραπεζάκι μινιόν με δύο σκαμπό νηπιαγωγίου στα οποία με δυσκολία θα χόραγαν οι Τοσοδούλα και η Ντόρα η Εξερευνήτρια.

-Impressedguy: Sorry αλλά εδώ δε χωράμε!

-Φοράδα: Μα, πως, τόσος κόσμος έχει καθήσει εδώ!

Εκείνη τη στιγμή σκάνε μύτη τρεις Θείτσες – Θεοπούλες 65+ που τρέχουν αλάφιασμένες προς το 2+2 πρώτο τραπέζι πίστα.

-Θείτσα – Θεοπούλα #1: Να περάσουμε στο τραπέζι μπροστά;

-Φοράδα: Ναι, ναι βεβαίως…

-Impressedguy (με το νευρικό σύστημα πατσαβούρα): Συγγνώμη θα μας δώσετε κανένα τραπέζι της προκοπής ή θα φύγουμε;

Φοράδα: Χμμμ, να δω, δεν ξέρω… που να σας βάλω τώρα…

Να το χαίρεστε το μαγαζάκι σας, αντίο.

Ήρθε Το Σου-Κου! (μέρος βου)